Ποιος είν' αυτός; Ποιοι είναι αυτοί;

(Μέχρι να βρω το δικό μου βιντεάκι, κ.λ.π.)

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου Ποιος είν' αυτός που τη χαρά μου κλέβει τι του χρωστώ τι μου ζητά ποιος είν' αυτός που πάλι με παιδεύει για τα λάθη τα παλιά Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει δε γυρνάει στα βουνά κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει και σε ψάχνει στ' ανοιχτά Ποιος ειν' αυτός που μια ζωή με κρίνει ποιος είν' αυτός ποιος τον ρωτά ποιος ειν' αυτός που πάλι δε μ' αφήνει να ξεφύγω απ' τα παλιά Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει δε γυρνάει στα βουνά κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει και σε ψάχνει στ' ανοιχτά Ποιος είν' αυτός που πάντα με διορθώνει και τα καλά δε τα μετρά ποιος ειν' αυτός που πάλι μου θυμώνει και απ' τον καθρέφτη μου κοιτά ποιος είν' αυτός που όλο μ' εμποδίζει λίγο πιο πάνω ν' ανεβώ ποιος είν' αυτός που τόσο μου θυμίζει τον παλιό μου εαυτό Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει δε γυρνάει στα βουνά κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει και σε ψάχνει στ' ανοιχτά Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει δε γυρνάει στα βουνά κι η καρδιά μου πάντα μπρος κοιτάει και σε ψάχνει στ' ανοιχτά

********************************************
(Εν ολίγοις γέφυρα για τα κενά.)

Ποιος είν' αυτός που τη χαρά μου κλέβει τι του χρωστώ τι μου ζητά ποιος είν' αυτός που πάλι με παιδεύει,
με τα ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΑ;

***********
Βρήκα το πότε του βίντεο, Εκεί:

Ποιος είναι αυτός;

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει, δε γυρνάει στα βουνά...

Ποιος είναι αυτός;

**********
Ναι, τότε, δεν είχε τίτλους με Ελληνική γραφή.
Μετά, κι όταν έμαθα.... δε βρέθηκε ποτέ ο χρόνος να τα διορθώσω. 24 ώρες έχει η μέρα κι εγώ τις κάνω, τουλάχιστον τριπλάσιες, για να τα προλάβω όλα. 

************
ΠΑΜΕ τώρα σ' ένα κατεβατό, που ήταν να μπει εδώ, ως πρώτη ανάρτηση, αλλά επειδή συμπλήρωσα και το μπέρδεψα ως κείμενο είναι φλύαρο και μπερδεμένο, αλλά...
είπαμε, αν τ' αφήσω για άλλη φορά, θα είναι σα να πρόδωσα τις στιγμές που το έγραφα, από ανάγκη και αγανάκτηση, φυσικά!

Να υπάρχει, λοιπόν και τα φιλολογικά στοιχεία τ' αφήνω για τους μορφωμένους.
ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί που θέλουν να με εξαφανίσουν, ειδικά απ' το Φεις και μου στερούν την επαφή και την ενημέρωση;
Ποιοί κατέχουν κι από μπλογκς και επεμβαίνουν στις εντολές μου σ' αυτό.
Ποιοί είναι πίσω τους;
Πώς γίνεται κρυφές κουβέντες μου ή ιδέες, να τις βλέπω τυπωμένες;;;; (ξέρουν αυτοί).

Κόφ' τε το, λοιπόν, ως εδώ ή παρακολουθάτε με, τουλάχιστον, χωρίς να φαίνεται!

Αυτά και να και το αδιόρθωτο κατεβατό. Μη γίνει βιβλίο. Δε μ' ενδειαφέρει. θα απείχα ως το φθινόπωρο, μα τα εμπόδιά σας με κρατάνε εδώ, δε σας συμφέρει, όποιοι κι αν είστε, όσοι κι αν είστε!

***************

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά.» Ρήγας Φερραίος

Τον θυμήθηκα. Τον ξέχασα άραγε και ποτέ;

Αν η Πίστη μου μού έχει δώσει άπειρα Σημάδια, αν η μάννα μου, μού στέλνει ακούραστα κι αυτή, τα δικά της σημάδια, ο Ρήγας είναι ο μόνος απ’ τους Ήρωες και την Ιστορία της Ελλάδος μας, που μου δίνει κι εκείνος, συχνά, τα  δικά του σημάδια, όταν πάω στο χωριό.

(Είναι βλέπεις που το Σχολείο του, είναι κοντά στον Άι- Γιάννη και στο Νεκροταφείο, οπότε, αν είσαι επί της ουσίας, Εκεί, πιάνεις Δυνατό Σήμα.)

Με αφορμή εκείνον, λοιπόν, σκέφτηκα να συλλογιστώ «ελεύθερα» και φανερά.

Να ξετυλίξω κουβάρια, να βρω τους κόμπους, να τους λύσω, σχετικά με τα ιντερνετικά μου εμπόδια…

Πάμε λοιπόν:

Τα παλιότερά μου προβλήματα που άργησα πολύ να τα πάρω χαμπάρι, βρήκα την άκρη και πες, πως τα έλυσα.

Ναι, μάλλον τα παλιά, τα έλυσα.

Πάμε στο τώρα, με ξεκίνημα κάτι χρονάκια που πολλοί πατριώτες μου μπήκαν στο Φεις, ξυπόλητοι κι αυτοί από γνώσεις προφύλαξης, όπως είχα κάνει κι εγώ, μια δωδεκαετία πριν, με χίλιους κόπους, γιατί τότε, ακόμα και τώρα, εγώ παραμένω στις ίδιες γνώσεις με τις παλιές μου τακτικές, συνεχίζω και «κυκλοφορώ».  Π.χ. Δεν έχω κινητό που μεταδίδει λάιβ, ούτε πολλές άλλες ευκολίες του γρήγορου Φεις.

Πάμε τώρα στο Φεις. Είχα πολλές σελίδες κάποτε, κάτι χιλιάδες άτομα, γιατί ήταν η πρώτη μου ευκαιρία για να γνωρίσω από κοντά, τους παλιούς διάσημους που είναι και πολλοί, (βάλε ηθοποιούς, ποητές, τραγουδιστές, κ.λ.π.! Καλό αυτό για την Τέχνη μας!), να τους ενώσω με τους νέους, να αναμεταδώσω ειδήσεις, ώστε να μάθουν οι μεν τους δε, να στηρίξω τους νέους μας ή αγνώστους παλιούς, να μάθω κι εγώ και συνάμα να επικοινωνήσω κι εγώ και να εκφραστώ, επίσης. Αν και δεν αυτοδιαφημηζόμουνα (ντροπαλή) είχα γράψει κι εγώ κάποια βιβλία, μ’ ενδιέφερε τότε και για επόμενα, ήθελα να γνωρίσω ανθρώπους της Τέχνης.

Είχα και σελίδα με περισσότερους Βολιώτες, μα και σελίδα με γνωστούς με την Πατρίδα!

Είχα και σελίδα, μόνο να μαθαίνω για την Τέχνη γενικώς και τις ειδήσεις, ώστε να μην χάνομαι στην αρχική, για κέρδος χρόνου και χρησιμότητας αυτού, για το ΚΑΛΟ, ΟΛΩΝ!

Όλα καλά, ως εκεί!

Μια ωραία μέρα, διέγραψε το Φεις μια σελίδα των 5000 ατόμων, την πρώτη μου, εκεί που κι εκείνοι (κάποιοι), πέραν του συμφέροντος που είχαν πια από μένα, άρχισαν να με προσέχουν και ως άνθρωπο, θεωρώντας πως άξιζα να υπάρχω κι εγώ, ανάμεσα στους φίλους τους.

Να μην πολυλογώ, στεναχωρέθηκα, πέρασε.

Στην άλλη μου σελίδα, μετά από κάποια χρόνια, διέγραψα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο, από μόνη μου, γύρω στα 1500 προφίλ, που ή δε μου «λέγανε» τίποτα ως «φίλοι» ή δεν είχαμε τίποτα κοινό ή κάποια τα θεώρησα ψεύτικα προφίλ ή με «ενοχλούσαν» στα ιδιαίτερα, με ποικίλους τρόπους, κ.λ.π.

Σε άλλη μου σελίδα είχα περισσότερους Βολιώτες, σε άλλη πολύ Πατρίδα και συγγενείς.

Έτσι, είχε αρχίσει σιγά – σιγά ένα ξεκαθάρισμα.

Ήξερα τι θα βρω, σε κάθε σελίδα που θα μπώ.

Φυσικά, όπως είναι λογικό, ήμουνα φίλη με όλες μου τις σελίδες, για να επικοινωνώ, και για να μπορώ, βλέποντας τις κοινοποιήσεις μου, να αναμεταδίδω και σε κάθε διαφορετικό μπλογκ, ώστε να βοηθιούνται όλοι!

Π.χ. Να μαθαίνουν το χωριό μου οι διάσημοι και το αντίθετο.

Κάποια στιγμή είδα πως αυτό κούραζε κι εμένα, σίγουρα και τους άλλους (ήθελαν πολλοί να βλέπουν όλες μου τις σελίδες), αυτό κούρασε αφάνταστα εμένα, γιατί εγώ επί της ουσίας, «δούλευα» στο Φεις και δεν χαλάρωνα όπως άλλοι και καλά έκαναν! (Πέρα απ’ το ότι αναμετέδιδα στα μπλογκς!) Μιλάμε για, όχι απλήρωτες εργατοώρες, αλλά για ώρες ζωής, για χρόνια ζωής, χαρισμένα στους Φίλους, «δώρα» που και να θέλουν, να μου τα επιστρέψουν, δεν ξαναγυρίζουν!

Τέλος πάντων, το ήθελα με την ψυχή μου, το έκανα. Χαλάλι τους!

Δεν μετάνιωσα ποτέ μου για τίποτα, απλά, η κούραση κάποια στιγμή, φέρνει και προβλήματα υγείας. (Δούλευα 12 και 15ωρα ξενύχτια στο περίπτερο, άνοιξα και καφενείο, είχα οικογένεια, παιδιά, σπίτια, άρρωστα πεθερικά, κ.λ.π. μα η ιντερνετική «παρουσία» μου, δεν είχε ποτέ τα κενά απουσίας που έχει τώρα, που για όλους εκλαμβάνονται σαν αδιαφορία, ενώ η αλήθεια είναι πως, το μεγαλύτερο «εμπόδιο» είναι ότι έχω πολλά ιντερνετικά «εμπόδια», πέρα, εντάξει, είπαμε, απ’ τις όποιες μου υποχρεώσεις ή προβλήματα άλλα, κατά καιρούς.

Έτσι, κάποια στιγμή, άνοιξα μια άλλη σελίδα, που εκεί κράτησα όσους είχα κοινά ενδιαφέροντα (τους ενημέρωσα, άλλοι έτρεξαν, άλλους κάλεσα η ίδια.)

Έτσι, κάποια στιγμή, έσβησα τους διπλούς, κάποιοι που ξέμειναν τους ειδοποίησα, κι έτσι λιγόστεψαν οι σελίδες μου και τις απενεργοποίησα. Υπάρχει όμως ή ύλη τους, εκτός απ’ την πρώτη, των 5000 που δεν ήξερα πώς να την ξαναβρώ, αφού μού την διέγραψαν.

Θεώρησα πως έκανα καλά. Λιγότερες σελίδες, πιο λίγα άτομα, πιο ουσιαστική επαφή.

Ένιωσα πως κούρασα, άλλωστε και η ίδια κουραζόμουν πολύ, κράτησα δυο, περισσότερο για να μην ξαναπώ: «μετακινηθείτε… στην άλλη που έχει περισσότερα άτομα».

Ήμουνα όμως φίλη της φίλης σελίδας μου, και αναμετάδιδα μεταξύ των δύο.   

Αυτό το προνόμιο, λοιπόν, είναι το πρώτο που μου κατήργησε ο χάκερ.

Να μη μπορώ να δω την ίδια την σελίδα μου που η ίδια δεν είχα μπλοκάρει, όπως έμαθα μετά, γι’ αυτό και δεν έβλεπα πολλούς, ενώ ήταν φίλοι, εγώ, δεν τους έβλεπα.

Αναζητώντας τι έπαθαν, βλέποντάς του να κελαϊδούν, κατάλαβα ποιοι το έκαναν από μόνοι τους και ποιοι, κάποιοι με εμπόδιζαν να δω.

Εν ολίγοις:

Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα, αργότερα.

Φίλοι, κολλητοί, συγγενείς, ούτε τους έβλεπα, ούτε με έβλεπαν!

Μάθαινα πως στο χωριό μου υπάρχουν πολλά προβλήματα.

Τους είπα: ψαχτείτε!

Όσο μίλαγα, τόσο δεν μάθαινα νέα του χωριού μου. Ότι πιο

Σημαντικό, το μάθαινα «κατόπιν εορτής» κι αυτό μάλιστα, ως ανώνυμη από άλλη σελίδα.

Και ρωτάω, όσον αφορά το χωριό μου:

Ποιος είχε «κέρδος», να μη μάθω εγώ και γιατί;

Όταν εγώ διαφήμιζα το χωριό μου, με χίλιες δυσκολίες και ξενύχτια, πριν 12 χρόνια (και σε μια μέρα μπήκαν 1500 άτομα από ξένες χώρες και οι 700 ήταν online), μη μου κοκορεύονται τους ήρωες, τώρα, που ανεβάζουν μια φώτο στο Φεις, με τεράστια ευκολία και έχουν στήριξη απ’ το ίδιο το χωριό, με εκατό λάικ!

Εμένα χαρά μου δίνει αυτό, γιατί παρέδωσα σκυτάλη, απ’ ευθείας στην πηγή και επιτέλους, διαφημίζεται και από άλλους το χωριό μου!

Όταν πήγα εγώ στα ψυγεία Zagorin και ανέβασα βιντεάκι, χωρίς ειδικές τεχνικές γνώσεις, χωρίς πολλά «χωρίς», και με ταξίδι αστραπής (ωρών) στην Ζαγορά, δεν μπορεί να πει κανείς, πως ήθελα το κακό του χωριού μου…

Εντάξει;

Πάμε παρακάτω, λοιπόν, στα γενικά του τώρα, που αφορούν χωριό.

Γιατί να μην μπορώ να δω αναρτήσεις του αξιόλογου Αλέξανδρου Καπανιάρη, που πρωτοπορεί στα βιβλία, στα προγράμματα υπολογιστών, ακόμα και προφύλαξης ιών, στην γενική διαφήμιση του χωριού μας, κ.λ.π. πολλά, ενώ τον έχω φίλο;

Ποιος θέλει να δείξει ότι αδιαφόρησα ή ζήλεψα;

Το ίδιο και με τον Μανώλη Χαδίνη που δείχνει άνθρωπος της Εκκλησίας.

Χάρηκα πολύ, που βρέθηκε άνθρωπος να με καλύψει, μέσω Ζαγοράς, στο κεφάλαιο της Πίστης μου.

Ποιος είναι αυτός, που δεν θέλει να μάθω, να δω, ακόμα και να δείξω, ενώ η σελίδα του είναι δημόσια;

Ποιος είναι αυτός, που ενώ τον έχω φίλο, μ’ εμποδίζει να δω τις αναρτήσεις του στην ώρα τους και πρέπει να τον ψάξω μέσω άλλης, άσχετης σελίδας;

Κι αφού τα καταφέρνω τελικά, ποιος μου κάνει μαύρα τα ίδια τα βιντεάκια του, στις δικές μου σελίδες;

Ο ίδιος ο Μανώλης;

Αποκλείω να κατέχει τόσα τεχνικά και γιατί να το κάνει, δηλαδή;

Άλλη περίπτωση.

Βιολέττα Νταγκάλου. Κορίτσι που λατρεύω, με ρίζες συγγένειας και αξίζει συνάμα, να μαθαίνω για τα ταλέντα της και να στηρίζω κιόλας, όσο μπορώ.

Ποιος είναι αυτός, που μ’ εμποδίζει, να την δω, και πρέπει να κινηθώ, πάλι, μέσω Καλαμπάκας, κι ότι μεταφέρω στο μπλογκ, κι αυτό να μαυρίζει;

Ποιος έχει κίνητρα μη προβολής της και ειδικά από μένα; Και γιατί;

Ποιος είναι αυτός που με αναγκάζει να κατεβάζω τις σελίδες μου και γιατί;

Τι «φοβάται» από μένα και γιατί;

Αυτά είναι τα πιο σημαντικά μου ερωτηματικά για το χωριό μου που χαλούν εσκεμμένα την εικόνα μου και την προσωπικότητά μου.

Επίσης, έχασα επαφή και με την ταβέρνα στο Πολύδροσο Πουρί.

Και για κει, φαίνεται πως αδιαφορώ, ενώ εγώ κάποτε έτρεχα από Βόλο, για να μην κοπεί, ένα παραπάνω κλωνάρι απ’ το πλατάνι.

…Σα να μην υπήρξα ποτέ, σα να μ’ έχουν σβήσει απ’ τον χάρτη…

Προόρως, περιέργως και αδίκως, νομίζω.

…

Άλλα.

Η Ναταλία Ρασσούλη, ενώ είναι στους φίλους μου, από τότε που αναμοδημοσίευσα για την Κολούμπια, την ψάχνω, μέσω Κρήτης. Από κει έμαθα για την κομπίνα των γιατρών και κλίκας, σχετικά με τους καρκινοπαθείς.

Τι να πρωτοπώ;

Χαζό δεν είμαι, κάνω ότι μπορώ, να μην εκθέσω αδίκως κόσμο.

Όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι και πρέπει να κοπεί, πονέσει, δεν πονέσει.

Όσο για τα κατοχικά που δεν βλέπω, ειδικά σήμερα, δεν ανοίγει τίποτα. Χρόνεια ιστορία, τα πιο σοβαρά μου ιντερνετικά μου προβλήματα, ξεκίνησαν επειδή άρχισα να διαβάζω και την σελίδα αυτή, και ομολογουμένως, στάθηκα πολύ κάποια χρόνια και για να λύσω διάφορες δικές μου ανεξήγητες εμπειρίες, και επειδή κάποτε τα θρίλερ μ’ άρεσαν, μα άλλο να συμβαίνουν και στην ζωή!

Από κει έμαθα κι άλλα, δε σημαίνει όμως ότι τα ασπάζομαι όλα κι ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί τους.

Το δικαίωμά μου όμως, να μπορώ να μπαίνω σε όποια σελίδα «γουστάρω», το θεωρώ δημοκρατία… κ.λ.π.

Πάμε στα Εκκλησιαστικά. Γιατί εμποδίζεις τον κόσμο να μάθει, τι ήδη έχει αλλάξει στην Εκκλησία μας;

Πόσο νομίζεις πως ακόμα μπορείς να το κρύψεις;

Τι σε κάνει να είσαι σίγουρος, πως όταν γουστάρεις… τα όποια σημερινά σου πρόβατα… θα φτάσουν και στο δικό σου σφαγείο;

Στα της Πίστης μου μπλογκς, ξέρω καλά, ποιοι μ’ εμποδίζουν. Επειδή όμως πάντα Πίστευα, χωρίς γραμμές και χωρίς διάβασμα, αυτό είναι δικαίωμά μου να το κρατήσω, χωρίς να επιτρέψω να με σώσει κανείς, απ’ αυτούς που ακόμα με «μπερδεύουν», γιατί και οι ίδιοι είναι μπερδεμένοι ή δεν φτάνει η ενημέρωσή τους, σε μένα.

Όταν εγώ «έβλεπα» όνειρα ακαταλαβίστηκα… δεν υπήρχε ακόμα το  ίντερνετ, και να που τα διαβάζω τώρα… ότι συμβαίνουν ή ότι έχουν γραφτεί στην Αποκάλυψη!

Αν εγώ η ίδια δεν είχα ζήσει θαύματα, δεν θα είχα σελίδες μόνο γι’ αυτά!

Είναι κακό να είναι ένας άνθρωπος ο εαυτός του; Δεν ξέρω.

Θα μάθω. Αυτό κάνει η ζωή, σε μαθαίνει.

Καλώς ή κακώς, έμαθα ποιοι πράγματι μ’ αγάπησαν και μ’ εκτίμησαν, ως Άνθρωπο.

Για ταλέντα, δεν το συζητώ! Ελλάδα γεννηθήκαμε, υπάρχουν ρίζες!

Αυτονόητο να αναπτυχθεί περισσότερο, λόγω της μόρφωσης!

Παλαμάκια αξίζουν όλοι, μα φτάνει μόνο αυτό;

Αυτό που χάσαμε ή κάποιοι φροντίζουν να χάσουμε, είναι η αξιοπρέπειά μας, κι εγώ δεν το ανέχομαι αυτό, ούτε απ’ το χωριό μου, ούτε απ’ την ίδια την οικογένειά μου!

Παρακαλώ τον όποιο χάκερ (ή ομάδα…οργανωμένων φίλων), να πάψει να ασχολείται μαζί μου, με τους Χ κακούς του τρόπους, γιατί τότε θα κλαίμε, όλοι μαζί, κι αντάμα…

Το "αρρώστησε η Κατερίνα ή ζήλεψε, κ.λ.π. " μην το ξανακούσω, γιατί δεν με ξέρετε καλά, ούτε πόσο ΤΟΛΜΩ, όταν πρέπει!

"Το καλύτερα μια ώρας του Ρήγα, κυλάει στις φλέβες μου, όσο δεν φαντάζεστε!"

Να φύγει και πολύ άργησε!