Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

Να μην μπορεί να χαρεί ο άνθρωπος όμως!

***

Η Ερη Ριτσου είναι με την Ερη Ελευθερία Ριτσου.

Να μην μπορεί να χαρεί ο άνθρωπος όμως. Τη στιγμή που ανταλλάσσουμε ευχές, διαβάζεις πως στην Ινδονησία οι νεκροί πλησιάζουν τους 500 και αναμένεται να αυξηθεί ο αριθμός τους και πως στο Σουδάν 43 διαδηλωτές, (από όσους διαδήλωναν ζητώντας να μην ακριβύνει το ψωμί), δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας του δικτάτορα Ελ Μπεσίρ.
Παλαιστίνη, Υεμένη, Συρία, είναι μόνιμα ανοιχτές πληγές, πάντα στο μυαλό μας, πάντα να κλέβουν κάτι απ' τις μικρές χαρές που μπορεί να αισθανθούμε....

Πάντα επίκαιρη η "προσευχή" του Ρίτσου
«Καλέ θεούλη
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε εσύ καλέ θεούλη,
νάχουν όλα τα παιδάκια,
ένα ποταμάκι γάλα,
μπόλικα αστεράκια,
μπόλικα τραγούδια.

Κάνε εσύ καλέ θεούλη,
νάναι όλα καλά,
έτσι που κι εμείς
να μην νοιώθουμε ντροπή
για την τόση μας χαρά»

***

Σχ. Εκεί που "ανταμώνουν", κόρη και πατέρας!( και όχι, μόνο!)
(Ποιός είπε ότι ξέχασα την Ριτσέϊκη ρίζα; Λάθος!Νομίζετε.)
Εκεί που ανταμώνουν οι σκέψεις και οι Προσευχές, όλων των ανθρώπων, ειδικά αυτές τις μέρες.
Εκεί, "σκάλωσα" κι εγώ, (κι όχι μόνο αυτές τις μέρες), διαβάζοντας ειδήσεις.
Τί είναι χαρά, τελικά και πόσο όμορφο είναι, (πάλι) τελικά, να "προκαλείς", με την "όποια", δική σου;
Θα μου πεις, πάντα έτσι ήταν, απλά, δεν μάθαινες τις στεναχώριες του κόσμου όλου, τόσο εύκολα!
Ναι, αυτό φταίει.
Η Τεχνολογία και η εξέλιξή της, "σκότωσε" την πραγματική και "στενή", πρώην χαρά μας.
Τόσο στενή, που χωρούσε μόνο, την οικογένειά μας, την γειτονιά μας, το χωριό μας, άιντε και μια γενική καλή εικόνα της Ελλάδας μας!
Τώρα;
Τώρα μάθαμε, τελικά, πως: "...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει."

Κι αυτό πάλι, ο Ρίτσος μας το πρόλαβε!

Αφού λοιπόν, δεν μπορούμε να χαρούμε, όλοι μαζί και να συγχρονίσουμε τις χαρές μας ή τις λύπες μας, ως τότε, όλοι μαζί, μπορούμε τουλάχιστον, να τραγουδάμε!

Υγ. Και να Προσευχόμαστε, βεβαίως - βεβαίως!

«Γεννήθηκα στον Βόλο», η δημοφιλέστερη ανάρτηση του 2018 για την «Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου"

«Γεννήθηκα στον Βόλο», η δημοφιλέστερη ανάρτηση του 2018 για την «Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου»

Πριν 10 ώρες

«Όσο γνωρίζεις πιο καλά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια. Όσο και πιο πολύ αγαπάς, και πιο πολύ γνωρίζεις.»

Μέσα από την σελίδα Η Μαγνησία Στο Πέρασμα Του Χρόνου ο Αντώνης Ζαβαλιάγκος, συνεχίζει την μοναδική προσφορά του με διαρκή ενημέρωση για την ιστορία του Βόλου και της Μαγνησίας μέσα από παλιές φωτογραφίες και κείμενα άλλων εποχών.

Απολογιστικά για το 2018, όπως αναφέρει, πραγματοποίησε περίπου εκατό αναρτήσεις τις οποίες το κοινό κατέταξε με το ενδιαφέρον του ως εξής:

«Το 2018 ανέβασα σχεδόν 100 αναρτήσεις (μία κάθε 3.5 μέρες), και ο μέσος όρος εμβέλειας ήταν 4000 χρήστες του ΦΒ – τόσοι δηλαδή έβλεπαν τις αναρτήσεις στο χρονολόγιό τους. Όμως μερικές αναρτήσεις φτάσανε πολύ μακρύτερα. Άρα κάτι τράβηξε τους φίλους (μέσω κοινοποιήσεων και άλλων αλληλεπιδράσεων). Ας τις δούμε με την σειρά.

48363716_1866029846855727_7770211530615816192_n

1. Στην πρώτη θέση με εμβέλεια πάνω από 25000 χρονολόγια στο ΦΒ το κείμενο της Lena Divani από το βιβλίο της «Αγάπη μου, συρρίκνωσα την Ελλάδα», Εκδόσεις Καστανιώτη, 2013.
Νο. 1160. Γεννήθηκα στο Βόλο
https://www.facebook.com/…/a.25581341121…/1443873422404707/…

2. Στην δεύτερη θέση μια έκπληξη για μένα. Σχεδόν 20000 χρήστες είδαν την ανάρτηση σχετικά με το ρόλο της Κάρλας στην Κατοχή με κείμενο του Ηλία Λεφούση και φωτογραφία του Τάκη Τλούπα.

Νο. 1162 Ο ρόλος της Κάρλας στην κατοχή

https://www.facebook.com/…/a.52876681724…/1450643208394395/…

3. Είμαστε ερωτευμένοι με το τρενάκι – άρα δεν ήταν έκπληξη που περίπου 13000 χρήστες είδαν την ανάρτηση με τις δύο φωτογραφίες από το τρενάκι στις στροφές της Γορίτσας
Νο. 1240 Τρένο Πηλίου Γορίτσα Βόλος Ελλάδα
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/posts/1745653772226669

32966556_1567221103403271_7719030741811593216_n

4. Η αναφορά στον Νικόλαο Καραντούρο το άγαλμα του οποίου υπάρχει στην Αναλήψεως με Κύπρου συγκίνησε πολλούς και το αντίστοιχο ποίημα του Γ. Τσίγκρα (12189 χρήστες το είδαν στο χρονολόγιο του).
Νο. 1197. Ο μικρός ήρως
https://www.facebook.com/…/pcb.156722768…/1567221100069938/…

48423686_1866030436855668_2539916098325708800_n

************

5. Οι χιονοδρόμοι του Πηλίου – σε δύο μέρη – μια αναδρομή στους χιονοδρόμους του Πηλίου και στο ρόλο τους στον πόλεμου του 1940 που παρουσιάστηκε με την βοήθεια και υλικό του Θάνου Νικολούτσου. Την είδαν γύρω στους 10500 χρήστες του ΦΒ.
No. 1250 Οι χιονοδρόμοι του Πηλίου (δεκαετία του 1930) – Μέρος 1ο
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/posts/1774490779342968
Νο. 1252. Οι βολιώτες χιονοδρόμοι στο μέτωπο (1940-41) Μέρος 2ο
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/posts/1778520415606671

Γεννήθηκα στον Βόλο

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ στον Βόλο, που πάει να πει ήμουνα παιδί τυχερό, παιδί του βουνού και της θάλασσας, αλλά και αστή, όλα αυτά μαζί υφασμένα και αξεδιάλυτα. Είδα πορτοκαλιά ηλιοβασιλέματα στη Γορίτσα, άκουσα τις αναστάσιμες καμπάνες στην Παναγία Τρύπα δίπλα στη θάλασσα, βούτηξα από τις Πλάκες, λιάστηκα στον Άναυρο.

Μεγάλωσα στον Βόλο, που πάει να πει αλώνισα τις αλάνες όλες με τις αδελφές μου, κι ας φώναζε συνέχεια η μάνα μας πως είχαμε μάθημα αγγλικών και να μαζευτούμε να διαβάσουμε. Εμείς ξέραμε από μέσα μας πως αγγλικά θα μαθαίναμε, εντάξει, τα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα-αγέλαστα όμως πού θα τα ξαναβρίσκαμε;
Πρωτοπήγα σχολείο στον Βόλο, που πάει να πει Δωδέκατο δημοτικό με τον κύριο Νώντα, θεόρατα μουστάκια, θεόρατη καρδιά.
Πέρασα το ανεμοδαρμένο κατώφλι της εφηβείας στον Βόλο, που πάει να πει Ντίνα στο διπλανό θρανίο, Μαίρη, Μαρία, Σοφία, Μπέλλα δίπλα, πίσω και μπρος, πληθυντικός αριθμός, ένα τείχος φιλίας ενάντια στα μη και στα πρέπει , σώματα που ανθίζαν στριμωγμένα σε μπλε ποδιές Tseklenis και ζόρι και εξάωρα, σχολικές αγωνίες (πώς θα αντιγράψω στο διαγώνισμα φυσικής;) εξωσχολικές απορίες (γιατί την λένε χούντα; Τι εννοούμε γαλλικό φιλί;), σπίτι, σχολείο, φροντιστήριο, βολοδέρναμε κυκλοτερώς σαν χαμστεράκια – με τον νου όμως είχαμε φτάσει στη Νέα Υόρκη.
Πέρασα δεκαοχτώ καλοκαίρια στον Βόλο, που πάει να πει βουτιές στην Άφησσο, live μπλουζ με πανσέληνο στο Μπούρτζι, ωτοστόπ στο δρόμο για Πλατανιά, πάρτι με ξυπόλυτα πόδια και «Wish you were here», εκατοντάδες παγωτά σικάγο στη Μινέρβα, εκατοντάδες νύχτες μπουρδολογίας στην παραλία, ραντεβού στην αμμουδιά πίσω απ’ το Ξενία, όλη η τάξη ένα ραντεβού!
Ξόδεψα την εφηβεία μου ολόκληρη στον Βόλο, που πάει να πει εκεί υπάρχουν όλα τα μάτια που με είδαν να ψηλώνω και να ωριμάζω σαν ροδάκινο, ροδοκόκκινη απ’ έξω, με σκουλήκια από μέσα να με τρώνε, πού θα πάω, τι θα κάνω, τι θα την κάνω τη ζωή μου – ή μάλλον τι θα με κάνει η ζωή μου;
Μεγάλωσα στον Βόλο , νερό κάτω, η θάλασσα, νερό από πάνω, το χειμωνιάτικο ψιλόβροχο που δεν στέγνωνε ποτέ. Όλη αυτή η υγρασία νότισε την ψυχή μου, την μαλάκωσε, την άνοιξε.»
Από το βιβλίο της Λένας Διβάνη ( Lena Divani ) «Αγάπη μου, συρρίκνωσα την Ελλάδα», Εκδόσεις Καστανιώτη, 2013. Η καρτ ποστάλ πρέπει να είναι γύρω στα 1970 – Ίσως του Λιαναρίδη – δεν είμαι σίγουρος.

*******
πηγή

Σχ. Αναγκαστική "κλοπή", αλλιώς, όχι μόνο για να μην

ταλαιπωρούνται οι αναγνώστες μου, αλλά κι επειδή...

!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ήταν στο 4, κι ήρθαν και πρώτες! Από μόνες τους!

Περισσότερα για το "επειδή", ΕΔΩ, για να μην παραπέμψω

και στην ημέρα της φωτογράφησης.

Η φωτογραφία του Γιάννη ήταν στις λήψεις μου και θεώρησα

ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ, να την φέρω, όπως και το ποίημα:

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ του Γιάννη Τσίγκρα
---------------------
Ο Καραντούρος. Ο ανδριάντας του παιδιού που γελάει
προς τη Δύση. Από το 1973. Το τριγωνάκι με το γρασίδι,
στην αρχή της οδού Κύπρου,
παραμένει το ίδιο, όπως τότε που το σκέπαζαν τα ποδήλατα,
τίποτε δεν άλλαξε και στα, γύρω απ’ τα Σχολεία, σπίτια.

«Επνίγη προσπαθώντας να σώσει την ζωήν συμμαθητού του».
Εις εκδρομήν. Κούτσαινε, νομίζω. Τα βράδια, ο κοντινός

περιπτεράς, τον πλησιάζει και του προσφέρει Καρέλια

μπλε κατοστάρι. Εκείνος γνέφει αρνητικά.
Ένας ήρωας παραμένει ήρωας, εννοώ, πέρα από πάθη.
Έστω κι αν τον μαρμαρώσουν.

Σχ. Η σελίδα αυτή είναι πολύ σημαντική για τους Βολιώτες και

όχι μόνο, αλλά πάντα είχα πρόβλημα με την αντιγραφή, ακόμα

και τώρα που φέρνω την είδηση από άλλη πηγή.

Όπως και νά 'χει, Συγχαρητήρια και να ξέρουν πως

διαφημίζω εθελοντικά, χωρίς απόκρυφους σκοπούς ή κέρδη.

Αυτά και να Ζήσουν όλοι οι Βολιώτες, να θυμούνται

και να Τιμούν, ζωντανούς και πεθαμένους....

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2018

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ - ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Sofia Kolotourou

13 ώρες

Κάθε φορά που το διαβάζω κλαίω, όχι αστεία.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Παραμονή των Χριστουγέννων
σε κάποιο έρημο χωριό
που μόνο γέροι κατοικούνε
-πεντέξι όλοι κι όλοι ζούνε-
χτύπησε το καμπαναριό.

Τρέμουν και κάνουν το σταυρό τους
και λεν πως κάτι αμαρτωλό
έγινε απόψε στο χωριό τους
κι ήρθαν νεράιδες να χτυπήσουν
καμπάνες στο έρημο χωριό.

Παπάς δεν ήρθε μήτε θα' ρθει
νερό να φέρει του αγιασμού
εκτός και αν έρθει τέλη Μάρτη
που λιώνουν στις πλαγιές τα χιόνια
κι είναι του Ευαγγελισμού.

Απόψε όμως κάτι ακούνε
μες στις σκιές του φεγγαριού
κι όπως προσεύχονται-γυρίζουν
και τρεις αγγέλους αντικρύζουν
που ήρθαν στην άκρη του χωριού.

Τέτοια χαρά είχαν να δούνε
από τις μέρες τις παλιές
από πολέμους ξεχασμένους
και τους στρατούς στεφανωμένους
με δάφνες και πασχαλιές,

όταν πηγαίναμε στις μάχες
και σταματούσαν στα χωριά
να ξεδιψάσουν τ' άλογα τους
κι απλώνανε τα λάβαρά τους
και γράφαν πάνω :Λευτεριά!

Απόψε όμως κάτι άλλο
στους ουρανούς έχει γραφτεί
για το χωριό τους και για κείνους
με τους αγγέλους μες στους κρίνους
που στον αέρα έχουν σταθεί.

Τους φέρνουνε τυρί και μέλι
και γάλα για να πιούν ζεστό
και ρόδια μέσα στο πανέρι
κι όλο προσεύχονται οι γέροι
στο νεογέννητο Χριστό.

Πηγαίνουν στη μικρή εκκλησιά τους
κι αρχίζουν τα δοξαστικά
κι ανάβουν όλοι τα κεριά τους
και γονατίζουν την καρδιά τους
με το "Χριστός Ιησούς Νικά".

Κι ολόρθος στην Ωραία Πύλη
με χρυσοστόλιστη στολή
άναψε ο άγγελος καντήλι.
Δεξιά ζερβά οι άλλοι αγγέλοι
μένουν ακόμη σιωπηλοί.

'Ωσπου απ' το τέμπλο κατεβήκαν
απ' τις παλιές ζωγραφικές
άγιες κι άγιοι θλιμμένοι
κουρέλια που άστραφταν ντυμένοι
με τις φωνές αγγελικές.

Κι άρχισαν να' ρχονται θηρία
που ζουν σε δάση και βουνά
κι ήρθαν κι αυτά που το χειμώνα
ζουν στις σπηλιές και ζούνε μόνα
και σε φαράγγια σκοτεινά.

Κι ήρθαν πουλιά κι ήρθαν λουλούδια
και τ' ακατοίκητα νησιά
κι ήρθανε να λειτουργηθούνε
και πέντε προσευχές να πούνε
στην ταπεινή την εκκλησιά.

Κι οι γέροι χωρικοί γελάνε
βλέπουν τ' απίστευτα που ζουν
και με χαρά μονολογούνε
τι έχουν κάποτε να πούνε
σ' αυτούς που κάποτε θα 'ρθούν.

Έτσι στον άνθρωπο συμβαίνει
να βλέπει αγγέλους μια φορά
και να' ναι η ώρα του αγιασμένη.
Έτσι κι οι γέροι αυτή τη νύχτα
ζήσανε αυτά τα φοβερά.

Και το 'χαν τώρα παραμύθι
μα ποιός πιστεύει σ' όλα αυτά
που λένε οι γέροι στους ανέμους
αφού τους λεν ξεμωραμένους
κι η φαντασία τους πετά.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ - “ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ”

Πατερικά μηνύματα

19 Δεκεμβρίου στις 11:36 μ.μ.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ,

“ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ”

Χριστέ μου, κράτα με μακριά απ’ τις κακίες του κόσμου,
Στην φάτνη βρέφος, όσο ζω να σε λατρεύω δος μου.
Κι όσο θα ‘ρθει από Σε σταλτός ο χάρος να με πάρει,
κάμε συ, βρέφος, να σταθώ μπροστά στη θεία Σου χάρη.
Και κάμε λόγια τα έργα μου σαν των αγρών τα κρίνα,
προφητικά, φεγγοβόλα κάμε τα σαν εκείνα,
της νύκτας των απλών βοσκών. Γεννιόσουν και γρηκούσαν.
Τους ουρανούς ολάνοικτους που σε δοξολογούσαν.

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2018

"Καλό Ταξίδι στην κυρία Βάσω Σταματίου - Έφυγες πριν τα Χριστούγεννα κορίτσι 93 χρονών.

Nikos Varalis

31 λεπτά

82224

Ίσως τώρα να σκύψει η ιστορία.
να πάρει ένα ξεροκόμματο από καμένες λέξεις
«εδώ είμαστε όλοι παράλυτοι», θα πει ανυπερθέτως.
Θα σε ρωτήσουν οπωσδήποτε «Βάσω Σταματίου» θα πεις
«Είστε ο αριθμός κυρία μου.. ο αριθμός»
«Βάσω» θα ξαναπείς με κάτι μάτια όλο πεύκα της Αριδαίας
εκείνα που πλάθει αργά ο άνεμος με μοιρολόγια
«Είστε ο αριθμός 82224 μετά θα γίνετε
ο 73542 και μετά ο 32487»

Εκείνη την ώρα στο Άουσβιτς περνούσε το αίμα
ξαπλώνονταν πάνω στα έντερα τα λερωμένα των παιδιών
κατέληγε φαντασμαγορικά στους θάλαμους αερίων.
«Είμαι η Βάσω» έλεγες κοιτώντας με αφηνιασμένα μάτια
όχι την ιστορία αλλά τον ίδιο τον Θεό
αυτόν που έκοβε βόλτες μαζί σου εκεί στην Αριδαία
εκεί στα αρχαία βράχια των παππούδων σου
σμιλεμένα κι αυτά από ιδρώτα
ανθρώπινο ιδρώτα του Θεού.

Το αίμα κόλλησε μέσα σου και δεν σε πήρε
γύρισες σε μια πατρίδα πάλι ξένη,
όπως ξένη είναι η πατρίδα για όσους
δεν είναι από την μεριά της κάνης,
ένα παλιοπαπαντέλονο της ιστορίας και συ
όπως κι εμείς.

Τα ρέστα τα κατάπιε η ζωή.
τα ζόρια, τα ξενύχτια, τα δάκρυα,
το θέατρο κι ο έρωτας ακόμη
όλα στενεμένα μέσα από το πείσμα τη ζωής
που πάει να συντηρήσει μνήμη.

Έφυγες πριν τα Χριστούγεννα κορίτσι 93 χρονών.
Όσο κι αν έψαξαν όμως δεν βρήκαν αριθμό στο χέρι σου
βρήκαν μόνο το όνομα σου «Βάσω Σταματίου»,
Τώρα τα καράβια που έφτιαξες ξεκινήσανε
για την πραγματική πατρίδα,
αυτά τα καράβια σε πήραν Βάσω
έξω από το Μπιργκενάου,
έξω από το Μπούχεβαλντ
και φεύγεις ως μια εαρινή κυρία των τιμών
για κείνο το έσω ιερό του ανέμου
εσύ να κορίτσι του ουρανού της πίστης
εσύ το ζωντανό ακορντεόν του Μάνου
σε μια αυλόπορτα πραγματικής ελευθερίας.

Ν.Β.

Η Βάσω Σταματίου ήταν από τις ελληνίδες μη εβραίες που πέρασαν από τα χειρότερα στρατόπεδα του ναζισμού. Την γνώρισα στην εκδήλωση που έκανε πέρυσι η Μητρόπολη Δημητριάδος σε συνεργασία με την Εβραϊκή Κοινότητα Βόλου. Χθες έκλεισε τα μάτια σε αυτόν τον κόσμο.. κλείνω τα γόνατα στην δύναμη , στη χαρά, την πίστη , την αγάπη της και στον αγώνα της ενάντια στο ναζισμό που ένοιωσε στο δέρμα της. Ελάχιστο φόρο τιμής αυτά τα λίγα λόγια…
N.B.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, στέκεται

********************

ΣΧ. ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙ!
(Ίσως να είχαμε και κάποια συγγένεια. Ποιος να το ξέρει;)

Όσο για τα "παρατράγουδα" των εντολών Μ' αρέσει, Κοινοποιείστε και λοιπά, που έκαναν φτερά, μετά από μένα... δεν θα το συζητήσω. .

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018

Γ' γύρα

κι όποιος αντέχει, όσο αντέχει. (15-12-18)

***

Γιάννης Τσίγκρας

3 Μαΐου 2016

ΚΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ
Ίσως αν δεν βιαζόμουν τόσο,
αν δεν συνέθλιβα τις λέξεις και τα όνειρα,
η ποίηση
να σπαρταρούσε ακόμη,

σαν ορτύκι
μεσα στα δάχτυλά μου.
Τώρα νιώθω ότι,δίχως να χαθεί,κάτι σταμάτησεν εντός μου

***

Γιάννης Τσίγκρας

19 Απριλίου 2016

ΠΟΙΟΣ
Μου φάνηκε εξαιρετικά παράδοξη η παρουσία του,
πλάι στη θάλασσα που σκοτείνιαζε:
"Μα εσύ, εσύ είσαι πεθαμένος"του φώναξα "από καιρό"
κι εκείνος "κι εσένα ποιος σ'έπεισε ότι ζεις;".

***

Γιάννης Τσίγκρας

2 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ποιος
προσευχήθηκε
πριν γράψει ένα ποίημα;
Ποιος
είπε,τελειώνοντάς το,
δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν,
επειδή, κι αν δεν το τελείωνε,
θα του'χε προσφερθεί η ευκαιρία;

***

Γιάννης Τσίγκρας

5 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΑ ΜΑΤΙΑ
Μη με ρωτάτε.
Κοιτάξτε, καλύτερα, τα μάτια μου,
είναι ένας ουρανός που δεν έχει μυστικά
τα μάτια.

Οι λέξεις κρύβονται,φορούν προσωπίδες βενετσιάνικου
καρναβαλιού.Άλλες ακκίζονται ή χορεύουν,κι άλλες
σκοτώνουν με βαμβάκι.
Θα μπορούσα να επιβάλω τη Ρητορική μου, για πράγματα
και καταστάσεις,
όμως δε θα μπορούσα να σας δείξω την καρδιά μου-
γι αυτό σας λέω μόνο,ακούστε των ματιών μου τη σιωπή.

***

Γιάννης Τσίγκρας

10 Μαρτίου 2015Βόλος

ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΩ
Η μόνη οικονομία που έκανα, ήταν να βάζω πότε-πότε
στον κουμπαρά,
νύχτες
από αυτές που ο Ντοστογιέφσκι ονόμασε "λευκές".
Τώρα, στα χρόνια που o ζόφος απλώνεται παντού,
έσπασα το πήλινο γουρουνάκι
κρατώ, στα δάχτυλα-μικρές πυγολαμπίδες-
ποιήματα και αφηγήσεις
και,προς παραμυθίαν,
σας τα μοιράζω.

****

Γιάννης Τσίγκρας

10 Δεκεμβρίου 2013

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ
Κι εκεί που θα σβήσει η μορφή σου
Στην άκρη του χωματόδρόμου
Θα τιναχθεί από τη γη ένας κρίνος
Ένα χωνί από στρουθία

Γεμάτο φως
Θα γυρίζει σαν τις παλιές σβούρες
Τις χρωματισμένες με μολύβια
Ένα παιδί θα σηκώσει το χαρταετό του
Ένα παιδί με σφιχτό στόμα
Και δυο ηλιοτρόπια στα μάτια.
Όλα αυτά θα τα πω απουσία σου
Όλ'αυτά και τον υπόλοιπο κόσμο.

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

Η Ερη Ριτσου είναι με την Ερη Ελευθερία Ριτσου.

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2018

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2018

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2018

Σχόλια

Σχόλια