Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018

Αληθινο περιστατικο...Κοπελα ετων 22 στο λεωφορειο με σπασμενο και κρεμασμενο χερι σε γυψο,ζητα να καθισει γιατι ζαλιζεται..

· 
Αληθινο περιστατικο...Κοπελα ετων 22 στο λεωφορειο με σπασμενο και κρεμασμενο χερι σε γυψο,ζητα να καθισει γιατι ζαλιζεται..Τα καθισματα ηταν γεματα με μικρα και νεα παιδια κυριως..Φυσικα δεν σηκωθηκε Κανεις..!!! Εσεις τι λετε...υπαρχει μελλον σ αυτον εδω τον τοπο..?
Παύλος Στεφανίδης
Σχόλια

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση3 ημέρες

Stavros Stavros Για μένα φταίει ο οδηγός να σταματήσει και να τα πετάξει έξω όλα τα γαϊδούρια.... λυπάμαι...

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση3 ημέρες

Κατερίνα Σταματίου-Παπ Μ' αρέσει που λέει: "Αληθινό περιστατικό!" Λες και δεν το βλέπουμε κάθε μέρα και υπήρχε περίπτωση να είναι φανταστικό γεγονός! Μπαίνω σε αστική γραμμή, που συνήθως είναι γεμάτη φοιτητές. Αν βρω θέση, κάθομαι και φυσικά είμαι η πρώτη που θα σηκωθεί, μόλις σε επόμενη στάση ανέβει παππούς, γιαγιά, μητέρα με παιδί, κ.λ.π. Το θέμα είναι πως μόνο μια θέση, δεν φτάνει. Υπάρχουν φορές που λέω ευγενικά σε κάποιον νέο ή νέα, να δώσει την θέση του... Υπάρχουν και φορές που "μάλωσα", ευγενικά, για την αντιδραστική άρνηση. Ούκ ολίγες φορές, αγανάκτησα, με τα νιάτα μας. Τ' ακουστικά στ' αυτιά, συνδεδεμένα με το ίντερνετ στο κινητό ή χαβαλέ με την παρέα και τα πόδια απλωμένα στον διάδρομο, λες κι είναι στο σαλόνι τους, που δε νομίζω να είναι έτσι. Τότε σκέφτομαι πόσο γαϊδούρια ήταν οι γονείς, που έδωσαν τέτοια ανατροφή στα παιδιά τους. Γιατί τα γαϊδουράκια... κάποιον μοιάζουν. Και να ήταν μόνο η θέση! Να τρέξει ένας νέος, να βοηθήσει καρότσι και μητέρα με μωρό, ν' ανέβουν, δεν είδα. Μάλλον είδα... περισσότερο, να γελάνε με μένα, που τρέχω να βοηθήσω, ως να κάνω κάτι απαξιωτικό. Τελευταία έμαθα, δεν ήξερα, προσπάθησα να βοηθήσω κύριο με αναπηρικό καροτσάκι, με είδε ο οδηγός και μου είπε: "Καθείστε κυρία μου, θα κατεβάσω την ράμπα, μην ανησυχείτε!" Δεν το ήξερα, κι ούτε ξέρω αν έχουν όλες οι αστικές. Γέλασαν μαζί μου οι νέοι ή ανάμεικτοι τότε, επιβάτες, λίγο με νοιάζει. Αυτά! Σόρυ Λίτσα που βγήκε πολύ απωθημένο! Φιλιά, Καλό βράδυ, Καλή δύναμη αν δουλεύεις!

Διαχείριση


Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση3 ημέρες

Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Το βιβλίο «Ατομικισμός και φιλία» - Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου, στις 8 μ.μ., στο Polis Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5), στην Αθήνα.


Οι Έλληνες νέοι έχουν αλλάξει: Δεν είναι πια «παραδοσιακά οικογενειακά άτομα»

από Κατοχικά Νέα
Βιβλίο «Ατομικισμός και Φιλία: η ταυτότητα των νέων Ελλήνων»
Χαρακτηρίζονται από ναρκισσισμό και προσπαθούν να επιβεβαιώνουν τον εαυτό τους μέσα σε κύκλους ψηφιακών φίλων, ενώ, αντιμετωπίζουν την ελληνική κοινωνία ως εμπόδιο στην αυτοεξέλιξή τους
Έμφαση στην προσωπική επιτυχία, την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη, αγάπη για τους φίλους, αλλά και απομάκρυνση από τις παραδοσιακές αξίες όπως η οικογένεια, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που εμφανίζουν οι μορφωμένοι νέοι Έλληνες, όπως προκύπτει από έρευνα της ομότιμης καθηγήτριας του Παντείου, Ιωάννας Τσιβάκου, στο βιβλίο της «Ατομικισμός και Φιλία: η ταυτότητα των νέων Ελλήνων».
Όπως διαπιστώνει η συγγραφέας, οι νέοι ηλικίας 25-35 ετών που έχουν φοιτήσει σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα διαφέρουν σήμερα κατά πολύ από τους νέους της προηγούμενης εικοσαετίας. Παρότι διαθέτουν, χάρη στο διαδίκτυο, υψηλή πληροφόρηση, «εν τούτοις καλλιεργούν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα ένα είδος ναρκισσισμού, που τους ωθεί σε προσπάθεια επιβεβαίωσης του εαυτού τους και επίδειξης της εικόνας τους μέσα σε κύκλους ψηφιακών φίλων, ομοίων ηλικιακά και πολιτισμικά», εξηγεί η ίδια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Την ίδια ώρα, αντιμετωπίζουν την ελληνική κοινωνία ως εμπόδιο στην αυτοεξέλιξή τους, και την οικογένεια, μολονότι τους στηρίζει οικονομικά και συναισθηματικά, «ως κοινωνικό κέλυφος που δεν κατανοεί τις δικές τους αξίες». «Ο νέος δεν είναι πια το παραδοσιακό οικογενειακό άτομο που ξέραμε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, αλλά έχουμε ένα καινούριο, εξατομικευμένο υποκείμενο, προσδεδεμένο κυρίως στους φίλους, επηρεαζόμενο πιο πολύ από τις φιλικές επαφές, παρά από την οικογένεια», τονίζει η κ. Τσιβάκου.
Στη φιλία οι νέοι προσδίδουν υψηλή αξία. «Η διαπίστωσή μου είναι πως η φιλία αντιμετωπίζεται ως συναισθηματική στήριξη, γεγονός που εύκολα, με την πρώτη παρεξήγηση, μπορεί να οδηγήσει στη διάλυσή της», παρατηρεί η ομότιμη καθηγήτρια του Παντείου. Πρόκειται, όπως συμπληρώνει, για ένα φαινόμενο όχι μόνο ελληνικό αλλά παγκόσμιο.
Εκείνο που η συγγραφέας χαρακτηρίζει εντυπωσιακό στη σύνδεση των νέων με τους φίλους είναι ότι «πρόκειται περισσότερο για μια ψυχολογική τάση παρά μια τάση που στηρίζεται σε κοινές ηθικές στάσεις στη ζωή και στα πράγματα. Για τους νέους ο φίλος είναι αυτός που με νιώθει, αυτός που μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου, δεν είναι αυτός με τον οποίο προσπαθώ από κοινού να βελτιώσω τον εαυτό μου και να οικοδομήσω ένα ηθικό κόσμο».
Στη συγκεκριμένη έρευνα διαπιστώνεται, επίσης, η απομάκρυνση των νέων από την έννοια του ελληνισμού, την οποία αντιλαμβάνονται «ως αρχαιοπληξία, διατηρημένη μέσα από εθνικιστικές ιδεολογίες και μια καθυστερημένη κρατική εκπαιδευτική πολιτική που επιμένει να αντισταθμίζει την υστέρηση του κοινωνικο-οικονομικού μας βίου με την προσφυγή στο αρχαίο κλέος», όπως σημειώνεται στο βιβλίο. Αντίθετα, οι νέοι «θέλουν να ανήκουν στο δυτικό κόσμο και να είναι παιδιά της παγκοσμιοποίησης».
Στο πλαίσιο αυτό, οι νέοι επιλέγουν συχνά να φύγουν στο εξωτερικό, ένα ζήτημα που, όπως διευκρινίζει η κ. Τσιβάκου, «έχει μελετηθεί μέχρι σήμερα κυρίως ως φυγή για εξεύρεση εργασίας». Κατά τα δικά της συμπεράσματα, ωστόσο, «το πιο δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής νεολαίας φεύγει απογοητευμένο από τη λειτουργία των ελληνικών θεσμών και από το επικρατούν πνεύμα της αναξιοκρατίας». Στη νοοτροπία τους «δεν υπάρχει ο πόνος για τις τύχες αυτού του τόπου ούτε η διάθεση για την ανάταξή του. Οι νέοι αδιαφορούν για το μέλλον της κοινωνίας μας, καθώς δεν λειτουργεί η έννοια της συλλογικότητας παρά μόνο ένας στείρος ατομικισμός».
Το βιβλίο «Ατομικισμός και φιλία», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σιδέρης», θα παρουσιαστεί αύριο Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου, στις 8 μ.μ., στο Polis Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5), στην Αθήνα. Θα μιλήσουν ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αναστάσιος- Ιωάννης Μεταξάς, και η συγγραφέας, Μαρία Γιαγιάννου, ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο πρώην υπουργός και καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Θεόδωρος Ρουσόπουλος.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη 9 Ιανουαρίου 2018

Φόντα και Φράκταλ!

...Κι εκεί που κατέβαινα στην σελίδα μου, βλέπω ένα γνωστό σηματάκι!
"Μα αυτό, είναι του Φράκταλ!" σκέφτηκα. "Τί δουλειά έχει, πώς ήρθε εδώ; Κάποιο λινκ θα με παιδεύει, πάλι..." σκέφτηκα και ψάχτηκα λιγάκι. Κοίταξα τις ετικέτες μου, δεν έχω φέρει θέμα του Φράκταλ, ακόμα!
"Μα, από πού είναι;"
Ε, ναι...! Μετά κατάλαβα πως είναι απ' την φώτο!
Ε, ναι...! Που έγινε Φόντο, κι ακόμα δεν ανακοίνωσα, ενώ με (ΜΑΣ), διακοσμεί!
Ε, ναι, είναι απ' την γέφυρα που έχει θέα την θάλασσα, που οι νέοι πάνε να απολαύσουν και τα παππούδια γυρίζουν... έτσι, όπως είναι και η ζωή, δηλαδής!
Μεγέθυνε η φώτο, μεγέθυνε και η σφραγίδα του Φράκταλ!
Χαίρομαι που το είδα, έστω και αργά!
Κάπως έτσι γίνονται οι παρεξηγήσεις, μα αν δεν έχεις πρόθεση, όλα διορθώνονται, κι όλα συζητιούνται!
Σ'χώρα Ελένη Γκίκα, 
μόνη μου την "παλεύω", δεν έχω βοηθούς, μέσα και τα λάθη! 
ΕΔΩ είναι η σελίδα του Φράκταλ!
Θα βρείτε ότι θέτε, αρκεί να ξέρετε τι θέτε!
Αυτή είναι η φωτογραφία που μ' άρεσε πολύ, κι έχει μεγάλο νόημα ζωής, για μένα!
"ΕΥΓΕ" του φωτογράφου, "ΕΥΓΕ" και στην πηγή που την βρήκα! (πότε, δεν θυμάμαι, συγγνώμη!)