Amor che atteso, nell’animo si posa
e da lì gran peso prende, e da lì vola
tra i bianchi teli, lo cercherete invano
sparso se ne sta, tra quei cuscini lieto.
e da lì gran peso prende, e da lì vola
tra i bianchi teli, lo cercherete invano
sparso se ne sta, tra quei cuscini lieto.
Nello scarmigliato crine serrato tra le dita
ch'accarezzate, come carezzaste il mare
Nell’iridi fuggito, per molto, e oltre andare
inafferrato e libero, a portar pace e guerra.
ch'accarezzate, come carezzaste il mare
Nell’iridi fuggito, per molto, e oltre andare
inafferrato e libero, a portar pace e guerra.
Alto sulla terra, vola, qual candida colomba
Angelo gentile, negl’occhi vive, l’ali dispiega
nel bel terso cielo, che in quel sorriso s'apre
per più su levitare, tra i più armoniosi suoni.
Angelo gentile, negl’occhi vive, l’ali dispiega
nel bel terso cielo, che in quel sorriso s'apre
per più su levitare, tra i più armoniosi suoni.
Dove non batte il cuore e l’ore non più sono
dove i sogni solo, sono, l’unica, ultima realtà.
dove i sogni solo, sono, l’unica, ultima realtà.
Marco Ciro Bargerri
foto dal web
Αγάπη που περίμενε, στην ψυχή ξάπλωσε
Και από εκεί το μεγάλο βάρος παίρνει, και από εκεί πετάει
Ανάμεσα στις λευκές πετσέτες, θα το αναζητάς μάταια.
Εξάπλωση, ανάμεσα σ ' αυτά τα χαρούμενα μαξιλάρια.
Στην ατημέλητος τρίχα αλόγου ανάμεσα στα δάχτυλα.
Αυτό, σαν carezzaste τη θάλασσα
Στην ίριδα το έσκασε, για μεγάλο χρονικό διάστημα, και πέρα από το να πάει
Inafferrato και ελεύθερος, για να φέρει ειρήνη και πόλεμο.
Ψηλά στη γη, μύγα, τι candida περιστέρι
Ευγενικέ Άγγελε, στα μάτια ζωντανός, τα φτερά εξάπλωση
Στον καθαρό ουρανό, που σε αυτό το χαμόγελο ανοίγει
Για περισσότερα στην αιωρείται, μεταξύ των πιο αρμονική ήχων.
Εκεί που δεν χτυπά η καρδιά και οι ώρες δεν είναι πλέον
Όπου τα όνειρα μόνο, είναι, η μία, η τελευταία πραγματικότητα.
Μάρκους τσίρο
Φωτογραφία από το διαδίκτυο
Και από εκεί το μεγάλο βάρος παίρνει, και από εκεί πετάει
Ανάμεσα στις λευκές πετσέτες, θα το αναζητάς μάταια.
Εξάπλωση, ανάμεσα σ ' αυτά τα χαρούμενα μαξιλάρια.
Στην ατημέλητος τρίχα αλόγου ανάμεσα στα δάχτυλα.
Αυτό, σαν carezzaste τη θάλασσα
Στην ίριδα το έσκασε, για μεγάλο χρονικό διάστημα, και πέρα από το να πάει
Inafferrato και ελεύθερος, για να φέρει ειρήνη και πόλεμο.
Ψηλά στη γη, μύγα, τι candida περιστέρι
Ευγενικέ Άγγελε, στα μάτια ζωντανός, τα φτερά εξάπλωση
Στον καθαρό ουρανό, που σε αυτό το χαμόγελο ανοίγει
Για περισσότερα στην αιωρείται, μεταξύ των πιο αρμονική ήχων.
Εκεί που δεν χτυπά η καρδιά και οι ώρες δεν είναι πλέον
Όπου τα όνειρα μόνο, είναι, η μία, η τελευταία πραγματικότητα.
Μάρκους τσίρο
Φωτογραφία από το διαδίκτυο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου