Σηκώθηκε και προχώρησε ψαχουλευτά προς το τραπέζι. Άπλωσε το χέρι και γύρισε τον μαύρο διακόπτη του ηλεκτρικού. Την ίδια ώρα που πλημμύριζε με φως το δωμάτιο, μια ψυχαρίδα, ένα παράξενο σταχτί έντομο, μεγάλο σαν μπάμπουρας, όρμησε από την μισάνοιχτη πόρτα της κουζίνς κι άρχισε να σβουρίζει γύρω από τον γυμνό ηλεκτρικό λαμπτήρα.
Ο Γιάννης παραξευνεύτηκε.
"Τί είναι αυτό;" ρώτησε.
"Ψυχαρίδα την λέμε εδώ στην Κρήτη. Οι παλιότεροι έλεγαν πως, όταν μια ψυχή δεν έχει βρει ακόμη τον προορισμό της, ξαναγυρίζει στα γήινα.
Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Νίκου Ντακάκη, ΨΥΧΑΡΙΔΑ, εκδόσεις Λιβάνη. σελ. 268
Υγ. Αδυνατώ να δακτυλογραφήσω παρακάτω, γιατί είναι θέμα στιγμής και συμπτώσεων.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο κρατάω, απλά, σαν στίγμα απ' τις έντονα φορτισμένες αυτές μέρες μου.
Θα επανέλθω στο βιβλίο (με άλλη ανάρτηση, όταν μπουν σε μια τάξη οι στιγμές μου, γιατί κάπως αργά, αλλά έμαθα να τις ξεχωρίζω και να τις ζω, όπως πρέπει) και στο πόσο ο τίτλος και η εικόνα με άγχωσαν... με "ξεγέλασαν" και τελικά, δεν ήταν το κυρίως θέμα, ΑΛΛΑ, αυτή η σκηνή εμένα, επειδή έχω ζήσει παρόμοιες και ειδικά με την Ψυχή του αδελφού μου, (καταγεγγραμμένη και παραπλήσια...) με διέλυσε, στην κυριολεξία!
Πού να διαβάσω την συνέχεια εκείνη τη νύχτα;
Είναι η ταύτιση που λένε, με ένα βιβλίο, κι ας είναι φανταστικό το σημείο... που περιγράφει ο συγγραφέας.
Αυτό το λένε επιτυχία του συγγραφέα!
Ευτυχώς, Ντακάκη, γιατί θα είχαμε problem μεγάλο!
Μπορεί εσύ να μην έχεις καμία σχέση με τα μεταφυσικά, όπως και το βιβλίο σου, η αφεντιά μου όμως, έχει!
Πολλοί οι νεκροί μου, προέκυψε!
Σ' χώρα! Πέσαμε στην περίπτωση των ημερών και με πολλούς Φευγάτους τριγύρω...